(15)🖌 وقت حادثه، و «قلم»ی که با دَرد باید «نویسا» نگه داریم

🖌 وقت حادثه، و «قلم»ی که با دَرد باید «نویسا» نگه داریم

🍄فضای مجازی و اخلاق هنگام حادثه‌های فراگیر(۱۵)

✍🏼حسینعلی رحمتی

📝شب در حال نوشتن یادداشت بودم که صدای انفجاری آمد، و محلهٔ نزدیک ما که محله‌ای مستضعف‌نشین است مورد حمله دشمن قرار گرفت، چند خانه ویران شد و تعدادی از شهروندان مظلوم، شهید و زخمی شدند. جنگ به همین اندازه خشن و بی‌رحم است.

📝و البته در این میان، نوشتن درباره «اخلاقیات جنگ»،‌ کاری بسیار دشوار است. از یک طرف مثل دیگر هم‌وطنانت درگیر خطرات و مشکلات جنگ هستی، از سوی دیگر به حکم این که درسی خوانده‌ای انتظار است امیدوار باشی، و دیگران را هم به «صبر و امید» دعوت کنی، و از آنجا که دستی به قلم داری، باید چیزی هم بنویسی تا بخشی از دِین خود را به مردمی که سالیان سال هزینه تحصیل تو در حوزه و دانشگاه را پرداخته‌اند ادا کنی (و شرمنده آنها و وجدان خودت نشوی). از آن طرف، می‌خواهی درباره «فضای مجازی» بنویسی، آن هم در شرایطی که برای بارگذاری یک مطلب ساده باید صبر ایوب داشته باشی.

❗️ اما نهایتا به خودت نهیب می‌زنی: «کاری که می‌توانی انجام بده؛ خون تو از دیگرانی که در حال انجام وظیفه‌اند رنگین‌تر نیست.» ... و نوشتن یادداشت را ادامه می‌دهی.

۲۳ اسفند ۱۴۰۴

#اخلاق_به_وقت_حادثه

💥«اندکی اندیشه»‌ ضرر ندارد